Vaginaplastiek

Omdat de vagina minder diep is dan bij vrouwen bij wie de baarmoeder normaal is aangelegd, werd het tot voor kort als noodzakelijk gezien de vagina dieper en eventueel wijder te maken. Om die reden werd (en wordt) er soms al op zeer vroege leeftijd chirurgisch ingegrepen. Tegenwoordig bestaat het besef dat ook een minder diepe vagina heel geschikt kan zijn voor een goede seksuele relatie.

Bij de vaginaplastiek (het dieper maken of zelfs geheel construeren van de vagina) is een aantal methodes beschikbaar die ieder hun voor- en nadelen hebben:

• Met een stuk huid dat elders van het lichaam wordt gehaald:
  Bij deze methode ontstaat een behoorlijk groot litteken, meestal op een dij of op de binnenzijde van een bovenbeen, dat zelfs na een aantal jaar nog zichtbaar kan zijn. De chirurg kan besluiten het litteken zo klein mogelijk te maken, maar door de methode waarop het kleine stukje huid dan over een groter oppervlak moet worden gebruikt, bestaat later de kans dat in de vagina littekenweefsel ontstaat waardoor de vagina juist weer korter en nauwer wordt. Doordat huid niet geheel vergelijkbaar is met een normale vaginawand, is het noodzakelijk glijmiddelen te gebruiken.
• Met een stukje darm:
  Deze methode heeft als voordeel dat de vagina door de werking van de darmwand altijd vochtig is. Volgens sommige artsen is dat prettig omdat bij seksueel verkeer geen glijmiddel nodig zou zijn. Maar vrouwen bij wie deze methode is gebruikt, klagen soms ook over teveel afscheiding die bovendien een onprettige geur heeft. Op de methode bestaat ook kritiek omdat darmwand gevoelig is voor ontstekingen en daardoor ook de kans op kanker op het stuk darm aanmerkelijke toeneemt.
• Door druk uit te oefenen op de bestaande vagina (dilatatie):
  Door steeds langere en bredere ‘pilotten’ (in feite niet meer dan een kunststof-staaf) in de vagina in te brengen ontstaat op vrij natuurlijke wijze een diepere vagina. Als de methode op de juiste manier wordt toegepast is het binnen enkele maanden mogelijk om een ‘normale’ vaginadiepte te bereiken. Veel vrouwen vinden het echter onplezierig om dagen achter elkaar een staaf in hun vagina te moeten inbrengen. Er bestaat echter ook een chirurgische variant op deze methode, waarbij in een ziekenhuis in zeer korte tijd een zelfde effect wordt bereikt. Deze zogenaamde Vecchietti-methode is volgens artsen minder belastend dan andere methoden, maar in de praktijk wordt ook de Vecchietti-methode als onaangenaam ervaren.

Het zal ongeacht welke methode wordt gevolgd altijd noodzakelijk zijn om de vaginadiepte in stand te houden, of door regelmatig seksueel verkeer, of door regelmatig met pilotten te werken.
Veel vrouwen met AOS* hebben last van een droge vagina. Dit is op te lossen met een glijmiddel, maar het kan ook helpen een oestrogeenzalf te gebruiken die vaginaal wordt aangebracht.