Anja over Vinger aan de Pols

Anja was een van de moeders die in de uitzending van Vinger aan de Pols op 3 december 2003 vertelden over AOS. Voor alle leden van AISNederland, maar vooral voor de andere ouders, vertelt Anja hier hoe ze de uitzending ervaren heeft.

De nieuwe nieuwsbrief van AISNederland heet ‘na de uitzending’. Maar hoeveel emoties, twijfels en diepgaande gesprekken hieraan vooraf gingen, voor ons als ouders, zijn niet te meten en tellen. De constante vraag moeten we het wel doen, doen we hier wel goed aan, wat zal de impact hiervan zijn voor Nienke ná de uitzending spookte non-stop door ons hoofd. Nienke was vanaf het eerste moment positief gestemd, zij was er gewoon klaar voor.

Wij duidelijk nog niet. Immers, 17 jaar lang zwijgzaam zijn, uit bescherming voor je kind, er altijd omheen draaien, veeg je niet zomaar weg. Ook de voorafgaande depressie van Nienke woog zwaar mee voor ons. Alle rampscenario’s passeerden de revue en tóch besloten we ervoor te gaan. Vele gesprekken volgden met onze psycholoog en met Miriam, Inge en Diny (de moeder van Vincenza). Vooral met Diny heb ik nogal emotionele gesprekken gehad. Allebei, als moeder, aan deze uitzending meewerken riep nogal wat ‘oud zeer’ op. We hebben samen heel wat traantjes weggepinkt over het moedige besluit van onze dochters hiermee naar buiten te treden.

En zo kwam de dag dat het team van Vinger aan de Pols, met Geri Donkervoort, bij ons thuis de opnames kwamen maken. Nienke had alles zo goed voorbereid dat haar opname in een kwartier vastgelegd was. Nou, dat was bij mij even wat anders. Zo nerveus en niet uit m’n woorden komend, duurde dit bij mij ruim een uur en dan te weten dat ze slechts anderhalve minuut nodig hadden voor het filmpje vooraf. De ontspanning kwam pas toen we naar het strand gingen. Toen hoefde niets meer gezegd te worden. Ook het filmen in het winkelcentrum bij de drogist en het boetiekje met Nienke en Angelique was lekker ontspannen. Al met al een lange dag. Daarna kwam de grote onzekerheid bij mij, ‘wat gaan ze monteren’, ‘wat heb ik hemelsnaam allemaal gezegd en vooral niet gezegd wat ik eigenlijk wél had willen zeggen’. Die angst bleef tot de dag van de opname in de studio.

Daar zaten we dan, in de studio, er was geen weg meer terug. Gelukkig waren er heel wat leden van de vereniging naar de studio gekomen om ons support te bieden. Al bij het zien van de eerste beelden van Nienke en de fotootjes uit haar babytijd kreeg ik het zo te kwaad, ik kon m’n emoties niet meer de baas. Ik had me zó voorgenomen niet te gaan huilen! Door het zien van de vooraf opgenomen beelden van Nienke en haar daar aan de tafel met Pia Dijkstra, Miriam en Vincenza te zien, zo sterk en krachtig, dan gaat er als ouder heel veel door je heen.

Wat ik eigelijk had willen zeggen als moeder kwam er dus totaal niet uit, ik kón het niet meer bedenken, was het helemaal kwijt. Gelukkig werd dit alles ruimschoots gecompenseerd door Diny. Ik kreeg weer een beetje lucht vanaf het moment dat ik wist dat ik niets meer hoefde te zeggen.

Na de opname viel er een last van ons af. Alles is gezegd en zo goed verwoord door Miriam, Vincenza, Nienke en Angelique, dit moest gewoon een mooi programma worden! De weken erna heb ik een aantal keren lange telefoongesprekken gehad met Diny. We hebben echt veel steun aan elkaar gehad, we hebben immers zoveel raakvlakken in het moederschap van een AOS* dochter.

Een week voor de uitzending lazen we de eerste aankondigingen in de programmabladen en de dag van de uitzending het artikel van het interview van Miriam en Inge in De Telegraaf...

Ik heb ze allemaal gekocht! Een dag voor de uitzending kregen we de videoband van de opname zoals deze op televisie zou komen. Met kromme tenen en versnelde hartslag ging ik in m’n eentje kijken. Aad was aan het werk en Nienke zat op school. En jullie raden het al, de tranen kwamen weer, van ontroering. Wat een mooie uitzending is dit geworden.

Wat zijn wij als ouders trots op Nienke.

De avond van de uitzending zaten we helemaal klaar. De vriend van Nienke, die ook in de studio bij de opname aanwezig was, was ook bij ons. Ze zouden samen de volgende dag naar school gaan, zodat Nienke niet alleen de confrontatie hoefde aan te gaan. De uitzending was nog met de aftiteling bezig en daar kwamen de eerste telefoontjes al, dit ging door tot 23.00 uur. Iedereen was positief en ontroerd door de uitzending.

En hier waren we dus zo bang voor geweest? Echt allemaal hartelijke e-mails, kaarten en telefoontjes, zelfs bloemen ontvingen we de dagen erna. Wat een opluchting! Alle reacties op school van leerlingen en docenten waren overweldigend.

Ook Aad en ik werden veelvuldig gecomplimenteerd met de uitzending en een rondje boodschappen halen en over de markt lopen kostte ineens tweemaal zoveel tijd dan anders. Veel mensen wilden reageren, sommigen gingen zelfs huilen. De vele vragen die ons bereikten waren ‘ja, en waarom wordt hier nu zo moeilijk over gedaan, wat is nu werkelijk de reden van dit jarenlange zwijgen en taboe?’...

Dit voelt zo goed, wij zijn echt zo blij dat we deze stap gezet hebben en ons steentje hebben kunnen bijdragen aan het begin van de openheid rondom AOS*. We hopen hiermee meisjes, volwassen vrouwen én hun ouders maar ook behandelaars voldoende hebben kunnen overtuigen dat langer zwijgen over het feit dat je met AOS* geboren bent niet de juiste manier is om in het leven te staan. Je bent wie je bent en je mag zijn wie je bent.

Veel liefs en dank voor jullie steun en aandacht,
Anja, Aad, Nienke en Elmo.