Nienke over Vinger aan de Pols

Nienke was een van de drie vrouwen die in de uitzending van Vinger aan de Pols op 3 december 2003 vertelden over AOS. Heel veel mensen hebben na de uitzending gevraagd hoe het is afgelopen met dat jonge meisje dat haar klas gevraagd had naar de uitzending te kijken. Hier vertelt ze het zelf.

3 december zou het dan zover zijn: de uitzending van Vinger aan de Pols! De dagen ervoor waren ook al heel erg spannend, want telkens hoorde ik dat er weer een artikel in een tijdschrift of krant stond. Vervolgens hebben we elke tv-gids en alle kranten gekocht waar het in stond! Wat een artikelen en wat een impact… Ik had niet gedacht dat het onderwerp zo spectaculair zou zijn! Ik schrok in eerste instantie wel toen ik voor het eerst een foto van mezelf in een gids zag staan. Alsof het toen pas ècht tot me door drong dat een hele hoop mensen mijn gezicht zouden zien. Maar aan de andere kant vond ik het toch ook wel heel erg leuk en… eindelijk zou ik vrij zijn!!!

Maandag (1 december) ging ik super zenuwachtig naar school. Mijn mentor zou die dag tegen de drie 6VWO klassen gaan vertellen dat ik in het medische programma Vinger aan de Pols zou komen. In het begin reageerde m’n klas niet echt, maar toen hij vertelde WAAROM ik in het programma zou komen, kwamen er bezorgde gezichten, reacties en vragen. Wat was er dan met mij? Ik heb het in het kort uitgelegd, maar al snel werd het me teveel en wentelde ik het af en zei ik dat ze maar naar het programma moesten kijken.

De spanningen en zenuwen van wie er allemaal zouden gaan kijken en wat ze er van zouden vinden waren enorm. Sommige leerlingen en docenten kwamen zelfs vragen wanneer het nou precies was. Ik groeide elke keer van binnen: ze zouden gaan kijken! Ze zouden mijn “geheim” helemaal weten! Toen kwamen toch weer de zenuwen: hoe zouden ze daarna tegen me doen? Ik voelde me klein en kwetsbaar...

Na de uitzending

Tja, toen was het zover: woensdagavond. Tijdens de uitzending had ik totaal niet het idee dat ik nu ECHT op tv was en dat heel veel mensen nu aan het kijken waren en dus een heel belangrijk deel van mij kenden.

De volgende ochtend werd ik pas echt goed zenuwachtig, ik moest iedereen onder ogen komen. Dat voelde als een zware opgave. Gelukkig ging m’n vriend met me mee naar school, ik had (en heb) echt heel veel steun aan hem (z’n hand doet nog steeds pijn ;))! Toen we over het schoolplein liepen zat m’n hart in m’n keel, het liefste was ik weggerend. Ik was nog niet binnen of er vloog al iemand op me af. Het duurde iets van een kwartier voor we eindelijk bij ons lokaal waren. Telkens werd ik wel door iemand aangesproken. Ze wilden me allemaal vasthouden, een zoen geven, ze vonden de uitzending stuk voor stuk geweldig! Iedereen vond het zo knap dat ik het gedaan heb, het was niet iets om me voor te schamen: ik kon er ook niets aan doen. Ik bleef gewoon dezelfde Nienke voor ze, voor sommige beteken ik nu misschien nog wel meer. Ook in de klas bleven er maar complimentjes komen, van docenten en leerlingen. Ik heb die hele dag met een big smile op m’n gezicht gelopen. Mijn geluk kon niet op! De adrenaline stroomde door m’n lichaam: IK WAS VRIJ!! Ik kon vanaf nu mezelf zijn! Wat een heerlijk gevoel was dat... en nog steeds.

Ook de dagen erna waren geweldig. Er bleven maar kaarten, e-mails en telefoontjes komen. Ik was overdonderd. Ik had nooit durven hopen dat er zo veel mensen zouden kijken en dat ze allemaal zo goed zouden reageren. Naderhand hoorden we dat er 3 keer zoveel huishoudens hebben gekeken naar Vinger aan de Pols dan normaal; nu namelijk bijna 900.000!

Er is sindsdien veel aan mij veranderd. Nu pas zie ik wat het met je doet als je zo’n belangrijk deel voor jezelf houdt en het niet deelt met anderen. Juist omdat het zo’n groot deel van je persoonlijkheid vormt is het belangrijk om te delen. Ik ben van een zwaar depressief, ongelukkig meisje veranderd in een blij, vrolijk, actief en vooral heel erg gelukkig meisje! Ik heb het idee dat het accepteren van AOS me nu makkelijker zal lukken omdat ik nu weet hoe anderen er tegen aan kijken. En het lijkt - nu iedereen het weet - helemaal niet meer zo’n groot probleem te zijn. Natuurlijk blijf ik het erg vinden dat ik geen kinderen kan krijgen, maar nu kan ik mijn verdriet en pijnen delen met andere mensen!

Al met al was het een periode vol met onzekerheid, spanningen en veel emoties. Maar nu voel ik me zo’n beetje de gelukkigste persoon op aarde. Nu kan ik eindelijk mezelf zijn, er is zo’n last van m’n schouders gevallen. Ik heb geweldige vrienden die me enorm gesteund hebben en geweldige ouders! Ik ben ze daarvoor eeuwig dankbaar, zonder hen was dit me nooit gelukt!

Heel veel liefs en xxx-jes
Nienke!